Huw M

Bilingual blurts on music // Eang yw'r byd i bawb

The new album’s first outing

Leave a comment

[Mae’r darn blog yma hefyd ar gael yn Gymraeg]

On 12 July 2015 we performed at Chapter Arts Centre in Cardiff. It was our first performance of the new album, more or less, in its entirety. I was joined on stage by Bethan Mai on accordion/vocals, Iolo Whelan on drums/percussion/vocals and, for the first time, sisters Jacqueline and Deborah Marshall, who also sing on the album. The Marshall Sisters add a gospel influence to our sound, which I love.

Photographer Dan Green was there to capture the sound-check and gig (click on the first image to take you through the gallery)…


By the way, Dan Green also shot some photos in the studio when we recorded the album, which you can see on another blog post – The Invisible Dan.

And I’ll finish with some music. We were supported by a wonderful new band called Anelog from north Wales – take 4 minutes and 1 second to enjoy their song Melynllyn. It’s worth it…

 

This gallery contains 15 photos


Leave a comment

Perfformiad cyntaf yr albym newydd

[This blog post is also available in English]

Ar 12 Gorffennaf 2015 roedden ni’n perfformio yng Nghanolfan Chapter yng Nghaerdydd. Dyma oedd ein perfformiad cyntaf o’r albym newydd, mwy neu lai, yn gyfan. Ar y llwyfan, ges i gwmni Bethan Mai ar yr accordion/canu, Iolo Whelan ar y drymiau/offerynnau taro/canu ac, am y tro cyntaf, y chwiorydd Jacqueline a Deborah Marshall, sydd hefyd yn canu ar yr albym. Mae The Marshall Sisters yn ychwanegu dylanwad gospel i’r sain, sy’n hyfryd.

Roedd y ffotograffydd Dan Green yno i dynnu lluniau o’r prawf-sain a’r gig (cliciwch ar y llun cyntaf i fynd drwy’r oriel luniau)…


Gyda llaw, bu Dan Green hefyd yn tynnu lluniau yn y stiwdio pan roedden ni’n recordio’r albym. Gallwch weld y rhain mewn blog arall – Daeth Dan am dro i’r stiwdio.

Mi wnai gloi gydag ychydig o gerddoriaeth. Roedd band newydd ac arbennig o ogledd Cymru yn ein cefnogi yn Chapter o’r enw Anelog – cymrwch 4 munud ac 1 eiliad o’ch amser i fwynhau eu cân Melynllyn. Mae hi werth pob eiliad…

 


1 Comment

The sound of silence

[Mae’r blog yma hefyd ar gael yn Gymraeg]

One of the joys of spending time in the studio, especially with producer Frank Naughton, is the space and freedom to experiment with sound. Apologies if that sounds a little self indulgent and pretentious, but I guess self indulging in one’s sound is an integral part of the recording process!

I’ve mentioned in a previous blog that the new album will have a more live, raw feel compared to my other two albums, so we’ve been experimenting with ways of capturing that sound on record.

Strangely enough, one of the most important instruments in any studio is one that makes no sound whatsoever – the microphone. I’ve been intrigued by Frank’s use of some older microphones to record our live sessions. One of these is a Reslo Ribbon Mic, popular in the 1960s, pictured here:

The Reslo Ribbon Mic

The Reslo Ribbon Mic

The same mic is seen in this video of the Beatles playing ‘Some Other Guy’ live at the Cavern in 1962:

 

Another mic that I’ve fallen in love with is this beauty from the 1950s:

Grampian dynamic mic

Grampian dynamic mic

The Grampian dynamic mic looks wonderful, and it sounds hoarse and unrefined – like a transistor radio – capturing that raw edge I was referring to. Here’s a clip of how one of our songs, A house by the sea, performed at the studio sounds using the Grampian mic:

 

And here’s how it sounds using more modern microphones:

 

What do you reckon? I quite like the rawness of the Grampian, but we may end up using a mix of old and new microphones when we come to the final mix. Time will tell.

In the meantime, I will leave you with a brilliant recording by a musicologist who mastered the art of capturing the essence of performances using only one or two microphones. Alan Lomax (1915-2002) was “one of the great American field collectors of folk music of the 20th century“, and he journeyed across the globe to record hundreds of musicians – famous and unknown.

This recording of Viola James singing I’m Going Home to Live with Jesus comes from Alan Lomax’s Southern Journey of 1959-1960, using an Ampex 602-2 “Suitcase Model” tape machine:

You can check out more of Alan Lomax’s work via the Association for Cultural Equity website. I’m particularly fond of the recordings of Welsh miners from Treorchy in south Wales singing folk songs such as Yr Eneth Gadd ei Gwrthod (The Rejected Maiden).


1 Comment

Yn ddistaw bach

[This blog is also available in English]

Un o bleserau mawr mynd i’r stiwdio, yn enwedig at y cynhyrchydd Frank Naughton, yw y cyfle a’r amser i arbrofi gyda sain. Sori os yw hynny’n swnio ychydig yn hunan-faldodus, ond mae ymgolli mewn sain yn rhan ganolog o’r broses recordio!

Mi wnes i grybwyll mewn blog cynharach bydd yr albym newydd yn teimlo ychydig yn fwy byw ac amrwd na’r ddau albym cyntaf, a ‘da ni wedi bod yn arbrofi gyda ffyrdd gwahanol o ddal y sŵn yna ar record.

Yn rhyfedd ddigon, un o’r offerynnau mwyaf pwysig mewn unrhyw stiwdio yw un sy’n gwneud dim sŵn o gwbl – y microffon. Dwi wedi fy nghyfareddu gan ddefnydd Frank o hen ficroffonau i recordio rhai o’n sesiynau byw. Un o’r rhain yw’r mic rhuban Reslo, oedd yn boblogaidd iawn yn y 60au:

The Reslo Ribbon Mic

Mic rhuban Reslo (‘Reslo Ribbon Mic’)

Mae’r microffon i’w weld yn y fideo yma o’r Beatles yn perfformio ‘Some Other Guy’ yn fyw yn y Cavern yn 1962:

 

Microffon arall dwi wirioneddol wedi cynhesu ato yw’r hyfrydbeth yma o’r 1950au:

Grampian dynamic mic

Mic dynamig Grampian

Mae’r mic dynamig Grampian yn edrych yn fendigedig ac yn swnio’n gryg ac yn arw – fel hen radio transistor – ac yn dal yr elfen amrwd roeddwn i’n sôn amdani. Dyma glip o sut mae un o’n caneuon newydd, A house by the sea, yn swnio wedi ei recordio yn y stiwdio gan ddefnyddio y microffon Grampian:

 

A dyma sut mae’n swnio yn defnyddio microffonau mwy cyfoes:

 

Be ‘di’r farn? Dwi’n eitha hoffi teimlad amrwd y Grampian, ond efallai y byddwn ni’n defnyddio cymysgedd o feicroffonau hen a newydd yn y mics terfynol. Amser a ddengys.

Yn y cyfamser, dwi am eich gadael gyda recordiad arbennig gan ŵr wnaeth feistroli’r grefft o ddal hanfod perfformiad byw yn defnyddio un neu ddau ficroffon yn unig. Alan Lomax (1915-2002) oedd un o gasglwyr cerddoriaeth werin mwyaf amlwg yr 20fed ganrif, a bu’n teithio’r byd yn recordio cannoedd o gerddorion – yn cynnwys yma yng Nghymru.

Mae’r recordiad yma o Viola James yn canu I’m Going Home to Live with Jesus yn dod o daith Alan Lomax o ardal ddeheuol yr Unol Daleithiau yn 1959-1960, yn defnyddio peiriant tâp Ampex 602-2:

I glywed mwy o recordiadau Alan Lomax, yn cynnwys ei waith yng Nghymru, ewch i wefan yr Association for Cultural Equity. Ar y wefan, dwi wedi dod ar draws recordiadau a wnaeth yn Nhreorci, ond rhowch wybod os ydych chi’n llwyddo i ffeindio mwy.


2 Comments

Daeth Dan am dro i’r stiwdio

[Click here for an English version of this blog post]

Dyma Dan.

Dan Green

Dan Green

Mae Dan yn ffotograffydd, yn hytrach na gitarydd (er ei fod, mae’n debyg, yn hoffi dablo efo’r gitar o dro i dro).

Nes i gyfarfod Dan am y tro cyntaf pan drefnodd ŵyl gelf/gerdd yng Nghaerdydd yn 2011 o’r enw Big Little City, lle ges i’r fraint o berfformio.

Ar hyn o bryd, i gyd-fynd a Chwpan Pêl-droed y Byd, mae ganddo arddangosfa yn Cardiff MADE yn y Rhath. Enw’r prosiect ydy Roath Rec World XI ac mae’n dogfennu gweithgarwch criw o bobl lleol sy’n dod at ei gilydd i chwarae pêl-droed ym mharc chwarae y Rhath – “a celebration of multiculturalism and the beautiful game”. Bues i lawr i weld yr arddangosfa – darn o waith hynod wreiddiol a dadlennol sydd yn tanlinellu ehangder pêl-droed – yn rym i allu tynnu pobl at ei gilydd.

Ta waeth, nôl at y gerddoriaeth… a daeth Dan heibio’r stiwdio yn ddiweddar i dynnu ychydig o luniau.

Mae’r stiwdio dan sylw yn cael ei redeg gan gynhyrchydd a cherddor hynod dalentog o’r enw Frank Naughton, sydd wedi gweithio gyda llu o artistiaid arbennig o MC Mabon i Geraint Jarman. Dyma lle ‘da ni’n recordio’r albwm newydd (sef yr un stiwdio lle wnaethon ni recordio rhan fwyaf o’r ddwy albwm gyntaf) ac mae’n le sydd yn ysbrydoli.

Mae gan Dan Green y ddawn o ddal ar gamera rhai o’r hynodweddau sydd o’n cwmpas. Os gwrandewch yn ofalus iawn ar y record (unwaith y bydd allan), efallai y clywch chi swn clicied ei gamera yn agor a chau… o hyd i’r curiad wrth gwrs! O’r 352 o luniau anfonodd Dan ataf i wedyn, am y tro, dwi wedi dewis llond llaw i’w rhannu yma.

Gobeithio, felly, y byddwn chi’n mwynhau y detholiad bach yma o’i luniau (cliciwch ar y llun cyntaf i weld yr oriel yn llawn):

 


Ac i gloi, cymrwch funud i fwynhau y clip byr yma o Odetta yn canu Waterboy:


1 Comment

The Invisible Dan

[Cliciwch yma i weld y darn blog yn Gymraeg]

This is Dan.

Dan Green

Dan Green

Dan is a photographer, rather than a guitarist (although he tells me he dabbles with the guitar from time to time).

I first met him when he co-organised a festival in Cardiff back in 2011 called Big Little City, in which I was lucky enough to play. At the moment, during the 2014 Football World Cup, Dan has a photo/art exhibition at Cardiff MADE in Roath. It’s called Roath Rec World XI and it documents the weekly gathering of local footballers at Roath Recreation Ground  – “a celebration of multiculturalism and the beautiful game”. I went down to have a look and it’s a real treat. A highly original and fascinating piece of work which highlights the universality of football – a force which can bring people together.

Anyway, back to the music… and Dan dropped by the studio recently to take some photos.

The studio in question is run by the highly talented producer and musician Frank Naughton. This is where we’re recording the new album (and where my first two albums were mostly recorded) and it really is an inspirational place.

Dan Green has the knack of capturing on camera the idiosyncrasies all around and he managed to sink in effortlessly to the day’s proceedings. If you listen very carefully to the record (once it’s out), you may be able to hear his camera shutter open and close… always to the beat of course! Out of the 352 photos he sent me, for now, I’ve chosen a handful to include here.

So, I hope you enjoy this small selection of his stills (click on the first image to take you through the slideshow):

 


And to finish, do take a minute to enjoy this short clip of the brilliant Odetta singing Waterboy: